اصول هفت گانه ي سکونت در مجتمع


اگر روابط همسايگي فقط بر اساس قوانين و مقررات تعريف شود، نتيجه ي مطلوب حاصل نخواهد شد. زندگي در محيط هاي جمعي علاوه بر رعايت حقوق، نيازمند گذشت، همراهي و همدلي است؛ بنابراين لازم است براي رسيدن به چيز با ارزش تري مثل همزيستي با محبت و مسالمت آميز گاهي اوقات از برخي حقوق خود چشم پوشي كرد تا با ايجاد محيطي صميمي، همسايه هاي خوبي براي يكديگر باشيم و همه از مزاياي آن بهره مند شويم؛ براي اين منظور لازم است هفت اصل پايه و اساسي را در نظر گرفت و خود را نسبت به رعايت آن ها متعهد دانست: اصل يكم: مجتمع ملك شخصي هيچ يك از مالكان يا ساكنان نيست و به تعداد واحدهاي موجود در مجتمع شريك وجود دارد و هر مالك تنها به اندازه ي مالكيتي كه در مجتمع دارد، حق دخالت در امور و ارائه ي نظر دارد. اصل دوم: هيچ گاه نبايد به همسايگان امر و نهي كرد؛ زيرا آن ها نيز در مجتمع سهم و حق زندگي دارند، حتي اگر سهم برخي از آن ها كمتر باشد، باز هم هيچ كس حق امر و نهي كردن به آن ها را ندارد. اصل سوم: هميشه بايد در جلسات مجمع عمومي شركت كرد و نبايد هنگام حل مشكلات ساختمان عصباني شد؛ در جلسات بايد از بحث دو جانبه پرهيز كرد و نظرات خود را براي همه ي افراد حاضر در جلسه بيان كرد؛ همچنين بايد همواره شرط ادب رعايت كرده و به هيچ وجه به كسي توهين نشود. اصل چهارم: همواره بايد ملاحظات لازم در رابطه با زندگي خصوصي ساكنان واحدهاي ديگر را در نظر داشت و به آن ها احترام گذاشت. اصل پنجم: لازم است از همان آغاز ورود به مجتمع، از قوانين و مقررات مجتمع و حقوق و تكاليف خود آگاه شد، به آن ها احترام گذاشت و نهايت همكاري را با مدير يا مديران ساختمان داشت. اصل ششم: گذشت، همكاري و همراهي با همسايگان از اصول اساسي زندگي در مجتمع هاي مسكوني است. اصل هفتم: مديران ساختمان نبايد به گونه اي رفتار كنند كه ساكنان احساس كنند خود را برتر از ديگران مي دانند؛ ساكنان نيز بايد قدر تلاش ها و زحمات مديران را بدانند و به آن ها احترام بگذارند